تراوشات ذهن یک دیوانه

" خلوت ِ حافظ نشین " ( حافظ  ِ خلوت نشین )

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی*

خرقه بر تن نکنم تا نشوم رسوایی

مهلت معصیت ام نیست، دگر جام بیار

ساقیا جام دگر کی کندم اینجایی ؟

من که از باده رندانهء تو می گذرم

مده این باده به هر بی سر و هر بی پایی

شانه هردم چه زنی زلف بلند یلدا

نیشتر از چه زنی بر دل هردم مایی ؟!

نغمهء ساز تو هر دم بنوازد دل و جان

دل و جانم همه تو ، من ندهم گوش به هر آوایی

دل یوانه پسندی نکند صحبت عقل

عقل مجنون نکند گوش به هر دانایی

خلوتم را نکنم بارگه مقدم غم

رد پایی نتوان یافت از آن گمشدهء پیدایی

موج گیسوی بلندش همه در دست رقیب

تا که دزدانه کند باز نگه در رخ مه سیمایی

کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست*

گشت هر گوشه چشم  از غم دل دریایی*

عافیت گر چه عزیز است ولی من گویم

مرگ ِ من عافیتم شد که ندارم من از آن پروایی

ما که رفتیم و ندیدیم رخ ِ یار ِ چو ماه

دیده بر هم نزدیم و نشنیدیم از او فتوایی

                                           "  آیدین صبوحی "

* پ. ن / سه مصرع ، برگرفته از غزلی از حافظ